İçinde büyü olan kitapları seviyorum. Harry potter serisine bayılmıştım. Küçükken en sevdiğim kitap Alice harikalar diyarında'ydı. Hala da öyle aslında. En çok aynadan geçiş bölümü beni etkilemişti. Aynanın karşısına geçip acaba göremediğim yerlerde neler var diye düşündüğümü hatırlıyorum. Anneannemin evinin arkasındaki bahçeyi kocaman, tropikal bir orman olarak gördüğümü de hatırlıyorum. Bahçenin girişinde oturur içine girmeye korkardım. Yıllar sonra gittiğimde küçük, sıradan bir bahçe olduğunu gördüğümde yaşadığım hayal kırıklığı korkunçtu, gerçekten çok şaşırmıştım. Başka bir yer miydi acaba küçüklüğümdeki, burası olamaz diye geçmişti aklımdan. Keşke hiç gitmeseydim, o bahçeyi hep küçükken gördüğüm gibi görebilseydim. Büyüdükçe herşey gerçek, sıradan halleriyle karşımda durdukça, beni boğdukça, büyüyü kitaplarda bulmaya çalıştım ben de.
"jonathan strange ve bay norrell" arayışım sırasında karşılaştığım bir kitap.
Kitabın arkasına baktığınızda diyor ki "jane austen Grimm kardeşler masallarını yazsaydı böyle bir kitap çıkardı ortaya". Daha güzel açıklanamaz herhalde. Her sayfasını büyük bir merakla, hiç bitmesin, acaba Susanna clarke'a mail yazsam, ikinci cildini yazması için yalvarsam, bu kitabı bitirmesi yıllar sürmüş, diğer cildi için ne kadar zamana ihtiyacı olur acaba gibi şeyler düşünerek okuduğum hatta iki defa okuduğum harika bir kitap...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder